เธอจำคำนั้นได้หรือเปล่า
ที่บอกว่าฉันดีกว่าใคร
ที่ยกให้ฉันครอบครอง ทุกๆสี่ห้องหัวใจ
ต้องคุยกับฉันยันตีสี่
และกลัวฉันนี้จะจากไป
คิดถึงและคิดถึงได้อีก จะเอาอะไรก็ยอม

เหตุการณ์ความรัก จากคืนวันที่สดใส
เปลี่ยนแปลงไป จนมันไม่ไหวจะเคลียร์…

ใหม่ๆอะไรก็หวาน แต่พอนานๆก็ขม
บอกว่าเธอน่ะไร้อารมณ์
เบื่อจะทนกับรักเก่า
หมดฤดูที่หวาน หมดอาการที่หลง
อยู่ดีๆก็ขาลง
และเธอคงไม่เห็นฉันดีอย่างที่เคย…

เปลี่ยนจากคำหวานเป็นคำด่า
อยู่ๆภาษาก็เปลี่ยนไป
ว่าฉันและว่าฉันได้อีก
ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ
ต้องการสิ่งไหนก็ให้หมด
แต่กลับประชดไม่ถูกใจ
รู้ไหม เธอรู้ไหมว่าเหนื่อย
คนมันก็มีหัวใจ

เหตุการณ์ความรัก จากคืนวันที่สดใส
เปลี่ยนแปลงไป จนมันไม่ไหวจะเคลียร์…

ใหม่ๆอะไรก็หวาน แต่พอนานๆก็ขม
บอกว่าเธอน่ะไร้อารมณ์
เบื่อจะทนกับรักเก่า
หมดฤดูที่หวาน หมดอาการที่หลง
อยู่ดีๆก็ขาลง
และเธอคงไม่เห็นฉันดีอย่างที่เคย…

ใหม่ๆอะไรก็หวาน แต่พอนานๆก็ขม
บอกว่าเธอน่ะไร้อารมณ์
เบื่อจะทนกับรักเก่า
หมดฤดูที่หวาน หมดอาการที่หลง
อยู่ดีๆก็ขาลง
และเธอคงไม่เห็นฉันดีอย่างที่เคย

ใหม่ๆอะไรก็หวาน แต่พอนานๆก็ขม
บอกว่าเธอน่ะไร้อารมณ์
เบื่อจะทนกับรักเก่า
หมดฤดูที่หวาน หมดอาการที่หลง
อยู่ดีๆก็ขาลง
และเธอคงไม่เห็นฉันดีอย่างที่เคย…